Het kistje
dat Silas afmaakte

Herkent u dit?

• een tekening die halverwege bleef liggen, een verhaal dat tot de helft werd gelezen, een puzzel waar nog een stukje van op tafel ligt?
• in uw eigen stem dat kleine woord gehoord dat de deur sluit: „dat maak je later af“?
• gedacht aan dat boek — het boek dat u jaren geleden begon en nooit afmaakte?

Als iets in u daarstraks ja op zei, bent u precies waar u moet zijn. Dit verhaal gaat over die dingen. Het preekt nooit. Het vertelt.

Wat dit verhaal niet doet

Het maakt uw kind niet vanavond af.

Geen methode. Geen beloningskaart. Geen belofte. Het vraagt u niet strenger te zijn, of geduldiger, of wat dan ook.

Het vertelt van één zomer. Een jongen die nooit iets afmaakt, een groottante die meubelmaker is, een klein cederhouten kistje dat in één enkele handgreep af moet — en een la die zestig jaar open bleef.

Op de avond dat uw verstand denkt „het is maar een verhaal“, juist daar verschuift iets in een kind. En soms in de volwassene die ernaast leest.

Twee lezers, hetzelfde boek

Twee mensen lezen dezelfde pagina's.

Het kind leest het verhaal van een kistje. Het geluid van de zaag, tsjoe, tsjoe, tsjoe. Zaagsel dat valt als fijne sneeuw. Een grijze kat die niet praat en die kijkt. En een klik helemaal op het einde, die volmaakt sluit.

U leest wat er gebeurt wanneer we ophouden te forceren. Wat er wordt van iets dat in de lucht blijft hangen. Waarom de smaak zelden eerst komt. En wat dat „haartje hout“ is in uw eigen leven.

Het bevalt me te denken dat het dezelfde pagina's zijn, gelezen door twee mensen, op hetzelfde ogenblik, op dezelfde bank.