Beste zeer betrokken, overbelaste en van nature vermoeide ouders. Waarom geef je zoveel?

Je hebt het al gehoord, met die neerbuigende toon in de stem van andere volwassenen.

Je bent te gevoelig. Je overdrijft. Je maakt er een drama van. Allemaal om je beleefd te vertellen dat een volwassene niet zo gevoelig hoort te zijn. Dat je de kinderjaren achter je moet laten en een echte volwassene moet worden — iemand die zijn emoties beheerst.

Je hebt het al gehoord: je bent te toegeeflijk tegenover de kinderen. Bij jou laten ze zich gaan, zijn ze zichzelf, voelen ze zich veilig. Maar voor de anderen zijn ze gewoon slecht opgevoed, en zou je de teugels moeten aantrekken.

Je hebt de naaste familie al horen zeggen: bij ons zijn ze rustig. Ze slapen altijd door. In het kort: jij bent het probleem. Soms drijven ze het argument verder: je moet het weer overnemen. Ze zullen op je gaan zitten. Ze worden verwend.

En als wat de wereld je zwakte noemt, in werkelijkheid je hulpbron was?

Je hebt iets niet losgelaten dat de meeste volwassenen uiteindelijk hebben afgesloten: empathie. Dat vermogen om de pijn van een ander te voelen zonder diens plaats in te nemen.

Alle kinderen ter wereld hebben het. Ze willen helpen, de gevallen pen oprapen, dichter bij een ander huilend kind komen. Daarna zijn velen van ons gekwetst geraakt, en sluiten ze de deur voor wat ze te sterk voelden.

Wat overblijft, zijn zij die beroepen kiezen om te helpen. En jij, als zeer betrokken ouder.

Je voelt het toch, niet? Wanneer het kind lijdt en huilt. Je voelt het toch, niet? Wanneer het weerstand biedt, wanneer het gehoord wil worden. Je hebt de woorden gril en manipulatie uit je woordenschat gebannen zodra het om een kind gaat.

Je aanvaardt de woorden zwak en betuttelend die men je naar het hoofd slingert. Omdat een kind straffen dat vraagt gehoord te worden — zelfs door onhandig gedrag — je ziel zou verraden.

Dit is geen toegeeflijkheid. Je sluit je ogen niet voor afwijkend gedrag. Je speelt niet de struisvogel door tegen jezelf te zeggen het is maar een kind, het is lief, het mag op de tenen van een ander stappen. Je hebt het begrepen: elk mens heeft recht op respect, ongeacht leeftijd, ongeacht afkomst.

Je bent niet alleen.

Men heeft je doen geloven dat IQ succes bepaalt. Dr. Marc Brackett herinnert eraan dat het EQ — het emotionele quotiënt — de zeldzame hulpbron is van mensen die het ver schoppen.

Emoties zijn voor ons wat verkeersborden zijn voor de weg. Wanneer men de borden begrijpt en juist rijdt, krijgt men een rijbewijs. In de wereld van volwassenen blijft men echter rijden zonder acht te slaan op de signalen, de oproepen en de boodschappen die het lichaam stuurt om door het leven te navigeren.

Je negeert ze niet. Niet bij jezelf, niet bij je kinderen.

Het is een gave. Het is ook een last. Niemand heeft je ooit geleerd beide samen te dragen — en wanneer de last te zwaar wordt, heeft dat een naam: ouderlijke burn-out.

De gebaren bestaan — ze staan hier niet.

Dit artikel stelt het waarom. Het waarom van de vermoeidheid die niet overgaat met een nacht slaap. Het waarom van het „te veel” dat men je verwijt. Het geeft niet de gebaren.

De gebaren die verlichten — die je toelaten stand te houden zonder jezelf te verliezen — staan in Le Recours, het boekje dat het huis aanbiedt tegen een simpele e-mail.

Het is kort. Het is gemaakt om gelezen te worden op een avond te veel.

*Le Recours* gratis ontvangen→

ONVOLMAAKT, HEEL.